Procedura tranzytu unijnego
Procedury celneArt. 226–236 UKC (Rozp. 952/2013)
EN: EU Transit Procedure | DE: Unionsversandverfahren
Definicja
Procedura tranzytu unijnego reguluje przemieszczanie towarów na obszarze celnym UE z zawieszeniem należności celnych i podatkowych. Wyróżnia się tranzyt zewnętrzny (T1) – dla towarów nieunijnych przemieszczanych przez terytorium UE – oraz tranzyt wewnętrzny (T2) – dla towarów unijnych przemieszczanych przez terytorium kraju trzeciego (np. Szwajcarii). Procedura wymaga złożenia zabezpieczenia pokrywającego potencjalny dług celny.
Obsługa tranzytu odbywa się w systemie NCTS (New Computerised Transit System). Zgłoszenie tranzytowe składa się w urzędzie wyjścia, a zamknięcie następuje w urzędzie przeznaczenia po przedstawieniu towarów. Główny zobowiązany (Principal) odpowiada za prawidłowe zakończenie procedury i zapłatę należności w przypadku nieprawidłowości.
Podstawę prawną stanowią art. 226–236 UKC oraz Rozporządzenie Delegowane 2015/2446. Procedura tranzytowa jest kluczowa dla łańcuchów logistycznych w UE, umożliwiając sprawne przemieszczanie towarów bez odprawy na każdej granicy wewnętrznej.
Obsługa tranzytu odbywa się w systemie NCTS (New Computerised Transit System). Zgłoszenie tranzytowe składa się w urzędzie wyjścia, a zamknięcie następuje w urzędzie przeznaczenia po przedstawieniu towarów. Główny zobowiązany (Principal) odpowiada za prawidłowe zakończenie procedury i zapłatę należności w przypadku nieprawidłowości.
Podstawę prawną stanowią art. 226–236 UKC oraz Rozporządzenie Delegowane 2015/2446. Procedura tranzytowa jest kluczowa dla łańcuchów logistycznych w UE, umożliwiając sprawne przemieszczanie towarów bez odprawy na każdej granicy wewnętrznej.